مشکلات گردشگری معلولین از زبان یک معلول
«اونهایی که من رو میشناسند میدونن من قدرت بلند کردن یک لیوان پر از آب رو هم ندارم! برام در لیوان، چای و آب نصفه میارن!» اینها صحبتهای فردی است از جنس عشق به طبیعت. فردی که به علت بیماری ژنتیکی دارای معلولیت است اما کاری ماجراجویانه نبوده که انجام نداده باشد.
با وجود اینکه سعید ضروری معلولیت خیلی شدید ناشی از دیستروفی عضلانی دارد، اما هیچ وقت اجازه نداده این معلولیت در رسیدن به اهدافش برایش محدودیت ایجاد کند و میگوید «از اوج آسمان تا اعماق دریا و زمین ماجراجویی و سفر میکنم».
در تصورات عامه از معلولیت؛ فردی بی تحرک و ساکن است، نمادی از ترحم و دلسوزی. افراد معلولی که برای انجام سفرهای درون شهری و ساده خود با چالشهای بیشماری در حمل و نقل و دسترسی به محیطهای شهری مواجه هستند.
اما این فرد قدرت و توانایی را در ساختن میداند و ساختن دوستیهای محکم را در حکم دست و پاهای خود میداند.
مردی که بدون نیاز به پا و دستهای قوی؛ از گذرگاههای صعبالعبور گذر کرده، از قله کوه اسکی کرده، طعم پرواز و معلق بودن در آسمان را چشیده، از ارتفاع ٤ کیلومتری از هواپیما و هلی کوپتر سقوط آزاد داشته و به دیدن و کشف دنیای زیر آب با غواصی رفته، بیش از ۵ دقیقه با یک نفس میتواند زیر آب بماند، و موارد بسیاری دیگر را هم در زندگیاش تجربه کرده است.
در کنار تمام این تجربههای شگفتانگیز او مدیر یک مرکز ترجمه آنلاین است که خدمات ترجمه ارائه میکند.
او که در نویسندگی و روزنامهنگاری هم دستی دارد، کتاب زندگینامه خودش را با نام زندگی ضروری نوشته است که به چاپ دوم هم رسیده است.
ما در طول زندگی خود به چند فردی مثل سعید ضروری برخورد کردهایم که با تمام مشکلات جسمیسفرهای پرهیاهو و ماجراجویانه را انجام داده باشند.
او در گفت وگو با روزنامه جام جم میگوید: «معلولین در کشور ما در نیازهای اولیه مانند تأمین وسایل کمک حرکتی، وسایل توانبخشی، شغل و مسکن با چالشهای بسیار زیادی مواجه هستند، در استفاده از مقاصد گردشگری این موانع به مراتب بسیار شدیدتر و سخت میشود.»
ضروری موسس گروه ماجراجویان معلول ایران است و سفرهای پرهیاهو و ماجراجویانه رفتینگ (قایقرانی در آبهای خروشان)، کایاک سواری، عبور از کویر ریگ جن، کمپ در طبیعت، پرواز، غواصی و سفرهای طبیعت محور و ماجراجویانه را برای اینگونه افراد دارای معلولیت که به طبیعتگردی علاقمند هستند با کمک دوستان متخصصش برگزار میکند.
او کوهی از تجربه است و به دلیل سفرهای زیادی که رفته مشکلات این قشر را با تمام وجود لمس کرده است: «اقامتگاه مناسب نداریم. لیدرها آموزش دیده نیستند. نمیدانند باید چکار بکنند. در مواجه با مراجعهکننده نمیدانند چگونه باید رفتار کنند. چند کارگاه با موضوع گردشگری برای همه در این زمینه برگزار کردهام اما کفایت نمیکند».
ادامه میدهد: «۲۵ درصد از جمعیت کشور براساس آمار سازمان ملل یا بهداشت جهانی افراد کم توان هستند.
۱۵ درصد افراد معلولیت دارند و ۱۰ درصد هم سالمند هستند. در مجموع ۲۵ درصد از افراد جامعه به نوعی نیازهای ویژه دارند.
این افراد در مقوله سفر، حمل و نقل و برنامههای گردشگری و طبیعتگردی مشکلات زیادی دارند.»
این طبیعتگرد معتقد است که در زمینه گردشگری معلولین، مناسبسازی صورت نگرفته است و اگر هم فعالیتی صورت گرفته، عملی و اجرایی نیست، بیشتر نمایشی و برای رفع تکلیف است.
حتی در طراحی پوسترها هم از عکسهای خارجی استفاده میکنند، متاسفانه فعالیتهای نمایشی و نگاه سطحی و غیر تخصصی به معلولیت بیداد میکند».
